49 ….. Kantje Boord   2 comments

Pien heeft al verteld dat ik mijn verjaardag op bijzondere wijze heb gevierd dit jaar. En dát het bijzonder was, wil ik graag met jullie delen……..

Vanaf het begin van de week liet Johan weten dat hij op de woensdag een tripje wilde maken met 4 Koreanen. Ook al had ik geen flauw idee waar het over ging, het was voor Johan een belangrijke bespreking en hij wilde graag dat ik (Andre) aanwezig zou zijn. En nu doe ik Johan graag een plezier, dus bereidde ik me voor op een speciaal verjaardagsuitstapje.

De dinsdagavond ervoor vroeg Johan of het bezwaarlijk was wanneer er 4 Koreaanse gasten bij ons in het appartement zouden slapen. Uiteraard stelden we ons gastvrij op voor 4 ‘hoge pieten’ van een Koreaanse kerk. Volgens Johan met miljoenen leden over de hele wereld, dus ook in Haiti.

Communiceren met deze mannen bleek nogal lastig. Slechts één van hen sprak zeer beperkt Engels, de ander een minimaal woordje Duits en de andere 2 hielden het bij enkel het Koreaans.

Wij vermoedden dat de heren na een 17 uur durende vlucht wel snel op één oor zouden willen. Echter de Koreaan blijkt ijdelheid boven vermoeidheid te zetten, want ze deden uitgebreid toilet en bezetten langdurig ‘onze’ badkamer. Het werd later en later…

Op zich natuurlijk niets mis met fris geurende mannen, ware het niet dat mijn darmen een ware veldslag leverden en flink van zich deden horen (voelen eigenlijk) Iedereen lag al onder de wol dus uitwijken naar ander sanitair was geen optie. Uit nood ben ik tenslotte in een stikdonkere nacht, met samengeknepen billen (niet van angst 😉 ) naar de school toiletten even verderop gelopen. Je snapt dat ik zeer dankbaar was dat de deuren open waren.…..

En dat was alleen nog maar ‘the Night Before’

De volgende ochtend, mijn werkelijke verjaardag, toonde Johan zich de perfecte gastheer met een riant ontbijt van worstjes, scumbled eggs en andere lekkernijen. Met volle maag vertrokken de Koreanen alvast, om ons om 14.00 uur te ontmoeten tijdens een plechtigheid in kerk ongeveer 1uur rijden vanaf Port au Prince. Tijdens deze dienst zouden er 2000 kerkboeken uitgedeeld worden door de Koreanen aan de lokale bevolking.

Om 12.30 stapten Johan en ik in de auto op weg naar betreffende plechtigheid. De kerk was tot mijn verbazing stampvol. Alle officials zaten bij het altaar. Als ‘niet-gelovige’ voelde ik mij prettiger op één van de houten bankjes verderop in de kerk. Daar zat ik dan als enige blanke…bloedheet, verhitte zwarte mensen om me heen tijdens een 2,5 uur durende dienst.

De Koreanen ontvingen 2 gedenktegels en de één na de ander hield een eindeloze en onverstaanbare speech. Van het Koreaans naar het Spaans en vervolgens naar het Frans/Creools vertaalt. Ik kon me niet voorstellen dat er ook maar iemand oprecht geïnteresseerd was in de inhoud van hun verhaal, maar toen de 2000 kerkboeken werden uitgedeeld stond iedereen opeens wel te dringen in een rij……wat een happening.

Dit alles moest natuurlijk vastgelegd op de gevoelige plaat en ook ik hoorde bij de officials op de foto… dit keer was IK een soort bezienswaardigheid. En of dat nog niet genoeg was, de Koreanen wilden ook nog MIJN handtekening in hun eigen kerkboek…. één groot circus !!!

Aansluitend op de dienst vertrok het hele gezelschap naar Wahoo Beach. Vorig jaar juni ben ik hier samen met Pien ook geweest, maar toen om samen met Johan en Wilci een dagje te zonnen en bij te tanken.

Op Wahoo pakten de Koreanen de draad op en was het tijd voor onderhandelingen, wederom in de ‘drietraps’ vertaling.

Eenmaal aan tafel vroegen we de Koreaanse officials wat ze wilden drinken. Pina-collada was helaas niet te krijgen dus het werd Rumpunch?

  • “It’s with alcohol, is that OK ? “
  •  “Sure!!” dat wilde ze wel

Tot het moment dat iemand bij de eerste slok ontdekte dat er alcohol in zat. Maar dat was toch niet helemaal de bedoeling……..bestelling voor niets en er werd papaya sap besteld.

Na het uitwisseling en aanscherpen van afspraken (cé Haiti !!!) werd onder strenge voorwaarden (maandelijkse rapportage) Koreaanse funding afgesproken voor de herbouw van een 5-tal kerken en zo’n € 22500 voor cholerabestrijding (kijk daar doe je het voor 😉 )

Nadat de Koreanen hun punt hadden gemaakt sloten ze abrupt de onderhandelingen “So Fertig !!!”. Het 4 tal stond op en vertrok voor een potje tafeltennis en biljart. Ik heb dit schouwspel slechts met open mond aanschouwd….(en wie mij goed kent weet dat dit best een beetje uitzonderlijk is 😉 )

Inmiddels viel de avond in. In het donker rijden is in Haiti heel onverstandig.

De wegen zijn vrijwel onbegaanbaar en onvoorspelbaar, gaten, kuilen en los zwervend vuil op de weg. Verkeer rijdt als een bezetene, zonder licht en als je strandt ligt het gevaar van criminaliteit op de loer.

We nuttigden daarom snel onze maaltijd en stapten tot ons grote ongenoegen pas om 21.00 uur in de auto.

In de auto checkte ik snel nog even mijn verjaardags-sms-jes. Na ongeveer 5 minuten rijden, gaf Johan opeens een ruk aan het stuur. Midden op de weg stond een kapotte vrachtwagen stil….zonder licht, zonder reflectoren, zonder waarschuwing. De bij ons zo bekende gevaren driehoek kennen ze hier natuurlijk niet. Soms waarschuwen ze met takkenbossen op de weg maar zelfs hiervoor was de moeite niet genomen. Echt levensgevaarlijk!!! Uit het stikke donker dook het immense gevaarte voor ons op en op nog geen meter afstand van de vrachtwagen, konden we nog net uitwijken.

De auto slipte langs de vrachtwagen op de andere baan… weer gaf Johan een ruk aan het stuur en schoten we terug op onze eigen weghelft…richting het ravijn langs de weg. Opnieuw een ruk en met gierende banden naar links…en toen in de slip. Piepend en krakend kwamen we tot stilstand…….

Het was echt dat Johan zo adequaat, snel en soepel gereageerde anders had ik dit verhaal niet kunnen navertellen……

Door de slip was de linker voorband kapot. Op deze verlaten weg konden we geen hand voor ogen zien en zijn we met de lekke voorband voorzichtig doorgereden tot we bij een huis met een brandend peertje kwamen. Een paar lokale jongens kwamen ons helpen en met bijschijnsel van onze mobieltjes konden we de reserveband om leggen. Heel voorzichtig zijn we naar huis getuft, de schrik zat er goed in.

Eigenlijk realiseer ik me pas achteraf hoeveel geluk we hebben gehad. Nu ik het opschrijf en vertel dringt de werkelijkheid pas een beetje tot me door…

Dat was een verjaardag om nooit meer te vergeten en ook nu blijkt maar weer, alles is relatief….. cé Haiti !!

Opgeluchte groeten André

(We zijn inmiddels weer thuis op het Alkmaarse honk, business as usual…maar ons Haiti avontuur wordt zeker vervolgt)

Advertenties

Posted april 19, 2012 by Pien in Uncategorized

Fraters en Praters   6 comments

Het is vandaag onze trouwdag én de verjaardag van André …….  😉  en… we zijn alweer halverwege een week Haiti.  Ons verblijf hier vliegt voorbij.

Bij het ter ‘perse gaan’ van dit blog, maakt André een verjaardagsreisje de bergen in, samen met Johan. Een soort religieuze trip langs een aantal kerken omdat Johan ‘president’ is van een internationale christelijke gemeenschap. Johan moet collega’s bezoeken. Ik ben benieuwd hoe André vanavond terugkomt. Vrienden van wie we vandaag sms-jes ontvingen vroegen zich af of hij er nog wat van op zou steken of misschien als Frater André terug zou keren. Maar los van zijn zondagse nette pak, verwacht ik dat hij verder gewoon de optimistische humorist zal blijven die hij altijd is en nieuwe indrukken rijker weer blij thuiskomt.

Ondertussen verricht ik mijn klussen in het kinderdorp samen met Jojanneke. Ik zal haar even voorstellen want niet iedereen weet van Jojanneke. Jojan is een zeer ervaren tropen verpleegkundige die hier vlak na de aardbeving is gekomen. Tussendoor een paar maandjes weggegaan en nu weer sinds vorig jaar september teruggekomen voor langere tijd, tenminste dat is de bedoeling. Je weet nooit hoe het loopt maar het werken in dit soort landen is haar op het lijf geschreven. Al voordat ik Jojan ontmoette vorige week had ik geregeld email contact met haar. Ik weet niet waarom maar ws bindt mijn oude vak van verpleegkunde ons. En nu blijkt er ook een persoonlijk klik……..bij mij tenminste. Ik vermaak me uitstekend met haar. Wat Jojan jullie mailt en in haar verhalen loslaat is uiteraard aan haar 😉

Maar Jojanneke is Johans rechterhand geworden hier. Er is zoveel te doen en het is een echte Hollandse meid die van aanpoten weet. Niets is haar te gek. Ze is lief en waar nodig streng doch rechtvaardig voor de kinderen en tantes. Ze kan spectaculaire verhalen vertellen over haar belevenissen en heeft de halve wereld bereisd als ik haar goed beluister. Sinds een paar maanden heeft ze een hond (voor de insiders de ‘zoon van’ Cosby) genaamd Max. Max is een banjer en plundert alle vuilnisbakken op zoek naar vieze luiers en andere gorigheid. Maar tis een schatje, enthousiast wild en ondeugend. Heel gezellig voor ons als gasten en nog gezelliger voor Jojan op het moment dat het weer stil is op het terrein.

André en ik verblijven met Jojan in het appartement naast het huis van Johan. Hetzelfde huis, andere kamer als vorig jaar juni. En iedere ochtend, na de ochtendronde van 6.30 uur (ik ga er nooit aan wennen hoor dat vroege opstaan 😉 ) ontbijten we gedrieën buiten achter bij het zwembad. Het klinkt te decadent voor woorden en misschien moet ik het niet schrijven. Maar dat plekje is een ienie – mini stukje paradijs op aarde. ….onder de palmbomen aan het water. In de vroege ochtendzon eten we de broodjes vers van de eigen bakkerij op het terrein. Ik heb om verstopping te voorkomen ook meergranen crackers van Bolletje meegenomen….(alsof jullie dit willen weten) maar de ontbijttafel is zeker voor Haitiaanse begrippen rijkelijk gedekt met al dat eten. Na een dag hard werken, zweten en stofhappen verschansen we ons eind van de middag weer even op dat plekje. Een duik om het stof af te wassen en weer fris de avond in te gaan. Zalig!! Colaatje, biertje of wijntje (warm ontvangst van Jojan) erbij en we zijn de koning te rijk.

Ik zeg hard werken….maar dat valt best mee hoor. We hebben geen vaste klus dit keer. We verdiepen ons onder andere opnieuw in de database van het kinderadoptieplan van de Stichting en maken foto’s van de straatkinderen van huis Quartorze (14) Het straatkinderproject loopt als een trein. Al hebben ze inmiddels een ander huis omdat de riolering kuren had. Het huis heet dus officieel geen 14 meer want ze zitten nu recht tegenover de poort van de Foundation Coeur Pour Haiti, Lilavois 25. Maar het project is ooit Quartorze genoemd en dat krijgen we er nooit meer uit. De jongens en meiden daar doen het goed! Zijn rustiger en hebben hun draai gevonden. In november 2010 opgestart en 17 maanden later lijken de kinderen volledig op hun gemak en geciviliseerd. Toch knap moet ik zeggen. Mij werd de liefde verklaard door de jonge Davidson Bastien (12 jaar). En ja als je eind 40 nog zo iets mee mag maken kun je je vast voorstellen dat ik even een moment van geluk ervaarde 😉

We hadden geleerd van onze ervaring vorig jaar en hadden dit keer ons bezoek aangekondigd, zodat iedereen zichzelf op kon pimpen voor de foto. Davidson toonde zich een voorbeeldig assistent door één voor één zijn huisgenoten erbij te roepen voor het vastleggen op de gevoelige plaat. Het blijft grappig hoe dat dan loopt. We hadden een lijst met namen, waarbij achteraf 2 kinderen niet waren vermeld en 2 jongens wel vermeld maar vertrokken bleken. En ik had nog zo gevraagd voor de meest recente lijst………. Administreren is ook een vak hoor, moet ik toegeven. En het is dan weer fijn als je kunt bijdragen met een online database. Een beetje opfrissen van de gegevens bleek in ieder geval nodig. We zullen nu samen met Jojan de database gaan upgraden. Met haar hebben we hier voorlopig iemand in Haiti die de werkwijze kan uitproberen en verbeteren. En mocht ze straks alsnog weggaan, kan ze het overdragen. Dat maakt het voor het secretariaat in NL gemakkelijker.

Een andere praktische klus was sleutels merken met een label. Hoe ingewikkeld kan het zijn, maar als je geen labels hebt om je sleutels te merken dan is het toch vervelend zoeken. Steeds weer uitproberen welke sleutel je moet hebben uit die enorme sleutelbos. Ik had thuis de HEMA leeg gekocht met sleutelhangers en in mijn koffer meegenomen. Met een permanent marker schreef ik een nummer op de deur en de sleutel kreeg hetzelfde nummer op het label. Als dank kreeg ik een brede witte glimlach en warme hand van een gelukkige terrein conciërge. Zo eenvoudig kan het wezen………

Een aantal van jullie had ik vooraf gevraagd mee te denken om verbandschoenen en een zooi medicijnen mee te kunnen nemen naar Haiti. Met de verbandschoenen (uiteindelijk zijn het 2 paar Wolky’s met klittenband geworden) hebben we de bejaarde vrouw Dorelis heeeeeeeeeel gelukkig gemaakt. Ze bleef maar ‘Merci Mon Dieu’ roepen en haar grijs is onvergetelijk…..

Dorelis was zo blij met haar nieuwe schoeisel dat ze zondags bij de doopdienst toch eerst haar oude vertrouwde slippertjes had aangedaan. Want stel dat ze nat worden en er vlekken op komen….. Na haar doop (we hadden een volwassen doop en ook Dorelis liet zich dopen) hobbelde ze vol trots de kerk binnen op haar nieuwe stappers.

De medicijnen waren een lastiger opdracht maar o.a. met de oordopjes (voor een otoscoop) hebben we ook dokter Natalie (kinderarts) heel blij mee kunnen maken.

Dinsdagmiddag stond een bezoek aan Fedva op het programma. Jojanneke heeft ons heen gereden en getolkt. Fedva is het kinderhuis wat ondersteund wordt door de Stichting Richard & Rowena. We hebben uitgebreid met madame Supreme, de eigenaresse gesproken. Het is een lieve betrokken dame die veel zorg heeft om haar 30 pupillen. Ik zal niet te veel in detail treden maar er zijn plannen rondom de abominabele huisvesting en het ophogen van het aantal maaltijden wat deze kinderen krijgt. Met de liefde die ze krijgen doen ze het niet slecht maar de sporen van honger en vitamine gebrek zijn duidelijk zichtbaar bij de meisjes. We hadden een extra koffer mee met speelgoed en daarin ook 30 kleurige T-shirts. Het roze van de opdruk reflecteerde gelijk op hun wangen en leverde een prachtig plaatje op.

En dan is er uiteraard nog mijn hartendiefje Mickael. Het zogeheten ‘Chocolade broertje’ van Jorden en Shenna 😉 Hij reageerde erg verlegen op ons weerzien maar geniet zichtbaar van de extra aandacht die hij krijgt. Veel vet zit er nog niet op zijn botten en ik begin de moed te verliezen dat het ooit een grote gespierde neger gaat worden………Desalniettemin ben ik blij om hem te zien en te kunnen knuffelen. Hij doet het naar verhouding best aardig. Het blijft een teer ventje en kwetsbaar voor maag- en darmproblemen. Praten doet hij met horten en stoten maar daar zal snel verandering in komen nu hij naar school gaat. Want ja hij gaat naar school….!! Zo trots als een echte moeder spiekte ik gister door het raampje van zijn klaslokaal. En daar zit mijn wondertje in een vertederend roze schooluniformpje muziek te maken met de juf. Ik smolt dat begrijp je….

De metamorfose van het terrein hier is indrukwekkend. Waar vorig jaar alles nog in de steigers stond staat nu een prachtig scholencomplex. Aardbeving proof! Het ziet er zeer professioneel en wel doordacht uit. Rond de 600 kinderen uit de omgeving en het kinderdorp kunnen hier aan hun toekomst bouwen. De laatste hand wordt gelegd aan de gebouwen. De regen slaat nog naar binnen bij een fikse bui (en tropische regenbuien zat hier) dus daar moet een oplossing voor gevonden worden, maar het is nu bijna klaar. Met enige trots denk ik er aan dat dit tot stand is gekomen met oa een bijdrage van de Christelijke Scholengemeenschap Jan Arentsz uit Alkmaar. Vorige week vrijdag 5 april was de laatste sponsorloop en de eindstand ga ik binnenkort horen en dan ga ik nadenken hoe we dit in het scholencomplex zichtbaar kunnen maken.

Typisch Haitiaans is dan weer dat er tussen de pas geverfde schoollokalen een paar verkopers hun waar aanbieden aan de kinderen. Onder een zonneparasol worden schaafijs en worst met rode saus, tijdens de pauzes gretig afgenomen. Tien cent voor een bakje verkoeling of een worstje. Waar het bij ons komt uit de kantine of plaatselijke snackbar komt hier het snaai- en snoepwerk van de straat.

Een halve week verder en ook mijn Creools komt weer wat boven. Er was weinig blijven hangen merkte ik snel. Ik begin van voor af aan met ‘goedemorgen’ en ‘hoe gaat het’. Sinds vandaag heb ik een lesboek en Engels-Creools woordenboek in mijn bezit. George is zo lief voor me geweest om met de Tap-tap (soort taxibusje) een boek voor me te kopen. Ook al is het een kopietje ik ben er blij mee. Andre en ik hebben besloten thuis toch verder in de boeken te duiken zodat we de taal meer onder de knie krijgen.

Kan ik eindelijk meepraten met de groten als Jojan en Johan. Sta ik niet meer schamper te grijnzen als ik weer eens geen bal begrijp van wat er gezegd wordt. Hoef ik niet meer alleen maar Oui oui, non non te bazelen maar kan ik een echt gesprek voeren. Wie weet wordt het volgende blog één met Creoolse tongval ……..??!!! ok????!!! 😉

Warme groet uit een langzaam opbouwend Haiti, André en Pien

Posted april 12, 2012 by Pien in Uncategorized

Long time no see   1 comment

Hallo lieve mensen,

Dat is lang geleden en toch eigenlijk ook weer niet. Achter de schermen van deze website hebben zich allerlei activiteiten afgespeeld waar een aantal van jullie van weten of bij aanwezig zijn geweest. Te beginnen met een succesvol golftoernooi door de Stichting Richard en Rowena, met voor mij een emotionele presentatie en een warme ontmoeting met de beide ouders van Richard en Rowena.
De 60 ste verjaardag van onze lieve buurvrouw Tiny Blankendaal, die vele mooie lentes wilde vieren. Daarbij wilde ze haar verjaardagskado schenken aan het kinderdorp in Haiti.  Deze hartverwarmende actie bracht maar liefst 500 euro op!!
En dan nog het intitiatief van de Christelijke Scholengemeenschap Jan Arentsz in Alkmaar (waar ook ik lang lang lang laaaaaaaaang………..  😉  geleden scholier was. Het Jan Arentsz bestaat in het schooljaar 2011-2012 60 jaar en viert dit jubileum door allerlei sponsoractiviteiten te organiseren. De opbrengst van deze activiteiten mag ik samen met André naar Haiti brengen….en zijn bestemt voor de school van het kinderdorp van Johan!!

Steeds weer ben ik verrast en ontroert door al die betrokkenheid en intitiatieven. Met liefde geef ik presentaties over mijn ervaringen of draai ik een filmpje om een tipje te tonen van de indruk die Haiti op mij heeft gemaakt.

Onuitwisbaar en niet meer weg te denken uit zowel mijn eigen als uit André’s leven. Gelukkig hebben we nog steeds contact met zowel Johan als nu bijvoorbeeld met de nederlandse verpleegkundige Jojanneke. Jojanneke stuurt me geregeld foto’s en berichtjes over Mickael. ‘Mijn’ zorgenmannetje draait redelijk, met ups en downs. Het goede nieuws is dat hij praat…..!! Inmiddels bijna 4 jaar en sinds een half jaar praat hij. Wonderen bestaan dus echt. Ik wil het er niet vaak over hebben en houd me koest, maar als ik aan hem denk ‘hikt’ mijn hart even………..ik mis hem Huilende emoticon

In april vertrekken Andre en ik, de tickets naar Port au Prince zijn geboekt, de inentingen en malariatabletten liggen klaar. Het gedane werk uit Nederland van het afgelopen jaar, het geld wat hier en daar bij elkaar gehaald is nemen we mee en gaan we ‘verzilveren’.

Voor de 3e keer, Haiti here we come……

Posted februari 22, 2012 by Pien in Uncategorized

Sé Haiti !!!   2 comments

Vertraging op het vliegveld heeft voordelen…………..op het moment dat het wordt omgeroepen, moet ik toegeven, ben ik niet blij. Toch als het in doorlooptijd niet veel uitmaakt en ik straks in Nederland evengoed om 15.00 uur mijn dierbaren in de armen kan sluiten, hoor je mij niet klagen.

Ik zit in Port au Prince, onze terugvlucht heeft 2 uur vertraging…sé Haïti !!!!!

We zullen misschien in Londen een beetje moeten haasten om de aansluiting naar A’dam te halen maar ach, het geeft me nu de gelegenheid om jullie weer even bij te praten.

Wat is de tijd gevlogen en wat hebben we veel gedaan. Alles is gelukt en zelfs nog meer……..En mijn wens om André te besmetten met het ‘Hart voor Haiti-virus’ is meer dan uitgekomen.

Een rondrit door de straten van Port au Prince deed me opnieuw slikken. De huizen lijken zo mogelijk zelfs nog meer naar voren te komen en aan draadjes te hangen dan een half jaar geleden. André rolde van de ene verschrikking in de andere. Hij kan het eigenlijk het beste zelf vertellen want wie ben ik om zijn ervaring kunnen verwoorden. Maar het blijft ongelooflijk dat het leven na zo’n ramp ogenschijnlijk gewoon weer gewoon doorgaat. De mensen zetten hun koopwaar over de puinhopen heen en richten hun tentjes in tussen de bouwvallen van de stad. Met alle risico’s van dien…. Je moet er niet aan denken wat er kan gebeuren. Want omdat heel veel op instorten staat (70% van de stad zou herbouwd moeten worden omdat de constructie van de gebouwen ernstig beschadigd is) lopen de mensen die zich in voor en onder die ruïnes bewegen, een extreem risico om gewond te raken of erger.
In Nederland zou de hele straat afgezet worden bij zulk instortingsgevaar……sé Haiti !!!!

We besluiten deze week ook nog, om bij Vanel (lasser van de Stichting) op kraamvisite te gaan. Afgelopen december liep zijn vrouw hoogzwanger en woonde Vanel nog gedeeltelijk in een tent. Als ‘kraamkado’ hebben Rienk en ik samen gezorgd voor de renovatie van zijn huis. In de hoop dat zijn dochtertje in april in een menswaardige omgeving geboren kon worden. Met hulp van Johan en Gertjan is dat gelukt!

Het blijkt best een broeierig en zweterig eindje lopen (had je niet verteld Rienk…  😉 voor we zijn huis bereiken. Maar daar aangekomen, ontmoeten we eindelijk zijn vrouw en 2 dochters. Moeders ligt met kind aan de borst op een bank en dochterlief zit heerlijk te spelen op een stoel. Het huis is prachtig, zeker voor Haitiaanse begrippen. Vier stevige muren met een scheiding van kleurige doeken en een klamboe, om de slaapruimte wat te camoufleren. Een metalen constructie voor de kookpitten en een minimaal aantal eenvoudig functionele meubels. Trots en met zijn bekende ingetogen en verlegen glimlach, laat hij ons alles zien. Zijn prachtige dochters kijken de blanke bezoekers bevreemd aan.

Hoe klein onze geste, hoe groot het geluk van dit prachtige gezin. Sé Haïti ….!!! want dat is ook wat Haïti doet: ze laat je kleine dingen, groots waarderen.

Tussen het vullen van de adoptie database, de adoptiebrieven, de kinderdossiers en het foto’s maken door, reizen we ook nog even naar FEDVA, het weeshuis waar de Stichting Richard en Rowena mee verbonden is. Samen met Johan bezoeken we de eigenaresse en praten over wat er moet gebeuren. Renovatie of een nieuw huis? Speelruimte en toestellen voor de kinderen. Opnieuw ben ik onder de indruk van de aanpak. Deze vrouw heeft hart voor haar kinderen. Ze weet waar ze voor kiest en geeft hen iets mee van haar levensdoel. De kinderen zitten heerlijk te puzzelen aan tafel terwijl wij rondlopen en praten.

Die zelfde middag worden er 7 nieuwe kindjes gebracht naar het kinderdorp. Ons bezoek aan het weeshuis eerder deze week heeft de eigenaar blijkbaar aan het denken gezet en hij vraagt Johan om hulp. Gelukkig!! want de 41 weeskinderen die hij onderdak biedt, zijn er slecht aan toe. En zijn intentie blijkt goed alleen hij kan nog veel hulp gebruiken in de aanpak van zoiets.

André en ik zetten de kleintjes één voor één op de foto. Hoe vertederend en lief zijn die kleine humpie dumpies………..je zou ze allemaal mee willen nemen, knuffelen en ze willen laten vergeten wat ze hebben mee moeten maken. Het breekt je hart, kijkend naar hun armpjes en beentjes zo dun als luciferstokjes. En die kleine bruine kraaloogjes kijken je verschrikt en toch ook voorzichtig hoopvol aan…….

Gelukkig is er tussen het scannen van de Acte de Naissances (geboorteaktes) door, ook tijd voor ontspanning. Johan biedt aan ons samen met Wilci een dagje mee te nemen naar het strand….
Op een dik uur rijden (op een redelijke weg dit keer) ligt een paradijselijk plekje met witte zandstranden en parasolletjes. André ‘vergist’ zich een beetje in het effect van de Rum Punch….;-) De tegenstelling is groot liggend bij dit toch luxe hotel. De natuur en rust zijn een verademing. Wat jammer dat je deze natuur bijna niet durft te zien; de armoede en ellende van het land heeft zich immers op ons netvlies gegrift. En toch is het er en we genieten van een dagje decadent zonnebaden en krabbetjes zoeken op het bloedhete zand..sé Haïti !!

De laatste dag van onze 10 dagen is aangebroken en de koffers staan klaar voor vertrek. Nog even gedag zeggen en nog even de laatste hand leggen aan onze database.
Het is ‘speeluur’ voor de kleintjes. Ook Mickael zit te spelen, tekenspullen worden uitgedeeld en de kinderen leven hun fantasie uit op papier. Andre en ik blijven een klein uurtje bij ze en genieten nog even na van deze donkere ‘hartenbrekertjes’ . De in totaal 10 nieuwe kindjes worden opgehaald voor een ziekenhuis bezoek. De laatste 3 zijn vrijdag gekomen en de kindermaag en darmen protesteren enigszins op het nieuwe verblijf hier. Een medische check is standaard procedure bij opname in het kinderdorp en dus gaan ze als groep nu de auto in. Er vloeien dikke tranen, vriendjes (o.a Dimitrie) die achterblijven hebben zich blijkbaar al gehecht.
Voor mij een goede reden om even onopvallend te knuffelen. Mickael zit voor me op het stoepje en laat mijn gekroel welwillend toe. Mijn handelen is doelbewust wat onopvallend. Ik probeer afscheid te nemen zonder drama’s te veroorzaken. Mijn afscheid in december staat me nog vers in het geheugen en ik heb me voorgenomen het dit keer anders te doen.

Dus ik knuffel en kus een laatste keer, Andre aait hem vluchtig over zijn bolletje en we trekken ons voorzichtig terug. Verdiept in het spel valt ons vertrek bijna niet op. Niet bij de andere kindjes en niet bij Mickael. Ik haal opgelucht adem………

Ons bezoek heeft me dit keer meer rust heeft gegeven. Ik ben voldoende gerustgesteld om onze (mijn) kleine man, zonder al te veel pijn, achter te laten. Hij, Deborah en de andere kinderen kijken regelmatig in mijn foto-woordenboek. Dat sterkt de herinnering hoop ik. En Andre heeft beloofd…….we komen echt nog weer een keer……Het is goed zo.

Wat betreft de vertraging moet ik even oer Hollands mopperen!!!!!! Want uiteindelijk komen we ruim 9 uur later aan op Schiphol ! Logisch natuurlijk als je alle 3 de aansluitingen op de geplande vluchten mist en de weergoden flink huishouden boven Amerika. Alle vluchten hebben een delay en er zit niets anders op dan wachten, lezen, hangen, slapen, slepen en slenteren……….maar ik wil naar huis. Het is klaar, ik ben moe en verreisd.

Maar ach, alles is betrekkelijk. Tenslotte komen we zaterdagavond om 23.00 uur thuis in ons heerlijke, knusse huis en stappen we vermoeid in ons eigen luxueuze waterbed. We dromen zoete dromen over een fantastische Haitiaanse ervaring en opnieuw bijzondere herinneringen. Een ervaring die we deze keer SAMEN kunnen delen en die ons beiden weer diep heeft geraakt. Het zaadje voor nieuwe plannen is gezaaid….. wat daar uit gaat komen zal de tijd uitwijzen.

Een dag na thuiskomst ontvang ik een mailtje van Johan met berichten van een mogelijk cholerageval bij één van de nieuwe kindjes uit het kinderdorp. Met grote schrik en ongerust mailen we heen en weer. Gelukkig is alles een paar dagen later onder controle en het besmettingsgevaar is geweken ………sé Haiti !!!!

De giften van o.a Koninginnedag, het Bordenproject en de losse donaties hebben hun bestemming gevonden en nieuwe plannen zijn uitgewerkt en op papier gezet voor een zinvol vervolg. Want uiteraard is het hiermee niet afgelopen…………vanuit Nederland staat er de komende maanden nog veel werk te wachten en met veel plezier zullen we ons daarop richten.

Bedankt allemaal voor het meeleven met onze avonturen.
warme groet André en Pien

Posted juni 24, 2011 by Pien in Uncategorized

Foto en registratie   2 comments

Ineens voel ik de druk van de tijd. Waar ik vorige keer zo ruim in de tijd zat, bedenk ik me nu dat we slechts 10 dagen hier zijn. En ik wil nog zoveel doen……André nog zoveel laten zien en meemaken: de ‘Straatkinderen van 14’ ontmoeten, naar de Psychiatrische patiënten, de kerkdienst meemaken, ‘onze’ 6 huisjes bekijken hoe het geworden is en hoe de families wonen, bij Vanel en zijn familie op kraamvisite, de binnenstad en chaos van Port au Prince ervaren, ons verwonderen over Cite de Soleil (sloppenwijk van PAP)………..

En ondertussen zijn we overdag hard aan het werk met de dossiers van de kinderen uit het kinderdorp. We maken foto’s van alle kinderen en checken de gegevens. Een heel grappig en wonderbaarlijke situatie kwamen we tegen bij een meisje met 2 (!!) geboorteaktes.

Nu is het in Haïti heel gebruikelijk dat broertjes en/of zusjes uit één gezin een vrijwel identieke voornaam krijgen. Dan verschilt net een y met een e of een andere letter. Bijvoorbeeld Odeline (v) en Odelin (m) of Kimberlyne (v) en Kimberlynn (v). Als nuchtere Hollander kijk je heel snel over deze details heen en haal je de kindjes snel door elkaar.

Maar in bovenstaand geval bleek echt de geboorte acte over hetzelfde kind te gaan. Eén akte opgemaakt in 2003 en de ander in 2006. Met de originele stempels (voor zover ze hier origineel te noemen zijn 😉 ) Dit meisje bleek geboren in 2002. De geboortedatum, haar voornaam en de naam van de moeder waren de enige gegevens die gelijk waren in beide documenten.

Maar…de vaders heetten anders…..(??) beiden hadden een ander beroep en de geboorte en verblijfsplaats bleken verschillend………….bizar toch? En waarom, geen idee!!! Bij navraag werden we ook niet veel wijzer. En dus hebben we maar gewoon gekozen en één van de aktes vernietigd……….

Ik vond deze situatie weer hilarisch. De Haitianen zelf geven niet zo om namen en documenten. Het is een doolhof van onduidelijkheden. De één noemen ze bij zijn voornaam, terwijl ze bij iemand anders de voor en achternaam eenvoudig omdraaien.

Gisteren zijn we alle 10 appartementen (met gemiddeld 12 kinderen per appartement) langs gegaan. We hadden lijsten vanuit Nederland ontvangen met alle namen per appartement. Met deze lijst, checkten we eventuele ongeregistreerde verhuizingen en tegelijk maakten we foto’s van alle kinderen. Ook dit verliep heel lachwekkend…….wij (gestructureerde Hollanders) wilden kind voor kind van de lijst nalopen en een snel kiekje schieten. Zo liep onze lijst mooi synchroon met de foto’s. Maar nee……..dit is Haïti 😉 In het eerste appartement waar we kamen reageerden de tantes geagiteerd.

Wat blijkt, als men op de foto gaat hier, moet je er spik en span uitzien! Dus haar in de krul, gekleurde strikken er omheen, gepoederde oksels en halsjes en zondagse pakken en jurken aan. En oh ja ….vergeet de lakschoenen niet. Geweldig!!!!!!!! Een feest natuurlijk voor ons als registratie- team om zulke bloedjes op de foto te mogen zetten. De één nog mooier uitgedost dan de ander. Tuurlijk het kost even tijd maar dan heb je ook wat! En toen we dit eenmaal wisten bereidden we de andere appartementen even voor, zodat de tantes met spoed iedereen in zijn mooiste pak kon hijsen.

De kinderen kwamen ook niet volgens gewnste volgorde maar kwamen kris kras door elkaar en er werden gewoon namen geroepen. En dan loop je weer tegen mijn eerder genoemde dilemma aan dat je op je lijst ‘Pietje Jozef Puk’ hebt staan die vervolgens ‘Jozef Puk Pietje’ heet. We hadden flink de vaart erin en dan merk ik mijn handicap als blondine, want dan raak ik zo nu en dan toch in de war…Ho wacht, stop ….ki sa a (qui est-ce) ?????????

We hebben erg gelachen in ieder geval. En André zat er ook al lekker in, die leert heel behoorlijk creools……..’gade’ (kijk eens naar me) ‘souri’(lachen) en als afscheid vuist tegen vuist als beloning 😉

Ons programma van de namiddag, liet echter triestere plaatjes zien. Weeskindjes die een paar honderd meter verderop in onze straat Lilavois wonen. Samen met Johan en 2 pastors bezochten we 2 weeshuizen, die mogelijk onze steun konden gebruiken. Ook met mijn activiteiten voor de Stichting Richard en Rowena in het achterhoofd, leek het ons goed om mee te gaan……. 110 Kindjes in zulke trieste en vieze omstandigheden.

Er stonden slechts 2 armetierige gebouwen, de rest was ingestort na de aardbeving. De eigenaar runde sinds een jaar dit weeshuis alleen. Zijn vrouw is tijdens de aardbeving overleden……..Hoe red je dit in hemelsnaam in je uppie. Zulke kleine puppies die er alles behalve schoon en verzorgd uitzagen.

Haitianen zijn heel schoon en secuur op zichzelf. Nóóit zullen ze zich in het openbaar vertonen met vuile kleding. Altijd tot in de puntjes verzorgd. Aan de buitenkant kun je ook onmogelijk de status aflezen van de mens, je weet niet of ze arm of rijk zijn, ze zien er allemaal uit om door een ringetje te halen. Maar deze kindjes……..sommigen hadden geen ondergoed aan, liepen in hun blote billen en de meeste smoeltjes waren vies en stoffig.

Eigenlijk heel on-haitiaans! We zijn er nog niet uit wat hier aan de hand is. Maar Johan vond het zelf ook vreemd. De eigenaar ging zelfs niet in op zijn aanbod om 5 kindjes een betere toekomst te geven in het Kinderdorp. Dat zou toch weer 5 mondjes schelen, zodat het eten over ‘slechts’ 105 kindjes verdeeld kon worden… Maar nee, hier had hij geen oren naar…… ook weer bizar!!

Voor André was deze eerste echte ervaring met de wereld achter de muren van het Kinderdorp, toch schokkend en confronterend. Het verschil is groot. De kinderen in het Kinderdorp hebben het goed: goede hygiëne, veiligheid, eten, drinken, medische zorg, kleding onderdak en verzorging.

Toch weer fijn om hier een bijdrage aan te mogen leveren.

Big hug Pien en André

Posted juni 11, 2011 by Pien in Uncategorized

Terug op het honk   2 comments

Wie had dat gedacht een half jaartje geleden…..zo snel alweer een echt blog uit Haïti.
Maar het is werkelijk waar, ik ben weer terug..of nog beter gezegd: WE zijn terug!!!!

Natuurlijk popelen jullie van ongeduld, nieuwsgierig naar nieuws. Logisch!
We moesten even settelen, bijkomen van de reis en eerste indrukken. Gisteravond schoof ik weer ouderwets achter mijn mini PC-tje om jullie bij te praten.

Maandagmiddag 6 juni zijn André en ik samen afgereisd. En net zoals ik in mijn uppie oktober vorig jaar, vlogen we via Londen en New York naar Port au Prince. Dit keer was ik toch iets meer ontspannen dan de eerst keer. Ik wist tenslotte wat me te wachten stond en daarbij had ik mijn eigen lieftallige maar o zo sterke ridder bij me. Dat geeft een flinke dosis vertrouwen dat snap je 🙂

Nee, waar ik me dit keer drukker over maakte was, hoe Mickael zou reageren op ons weerzien en of André mijn verhalen wel kon herkennen in de werkelijkheid. Zou hij het wel leuk vinden…..misschien valt het hem heel erg tegen.

Johan en Wilci kwamen ons halen van het vliegveld. We waren eerder dan gepland geland, dus moesten we even wachten. Maar dat geeft je gelijk de gelegenheid om de gehaastheid van Europa los te laten en om te schakelen naar het befaamde Haitiaanse kwartiertje wat vanuit Nederlands tijdsbesef meestal een half tot een uurtje in beslag neemt. No problemo, wij schakelen wel, welkom terug in Haïti.

Johan reed eigenlijk gelijk met ons naar de appartementen en natuurlijk kwam Mickael ter sprake. Ga maar even kijken …zei hij. Toen besefte ik dat ik toch wel nerveus was en het weerzien heel spannend vond. Ik stapte het appartement binnen, zei de tantes gedag en vroeg naar Micka. Na een warme begroeting met Deborah (moeder Micka) viel mijn oog op mijn ventje………

Het optillen en knuffelen vond hij maar vreemd. Een klein pruillipje en wat verwarde ogen keken op. Hij wist niet wat hij er mee aan moest. Hij reageerde verlegen en je kon hem bijna horen denken en graven in zijn geheugen. Voor mij was het heerlijk hem te zien en om hem weer vast te kunnen houden.

Logisch dat er niet gelijk bellen bij hem gingen rinkelen, hij is nog maar 3 en het is al een half jaar geleden. Op zo’n kinderleventje is dat een flinke tijd.

Een klein uurtje later, ging het al stukken beter…ik was André aan het rondleiden in het dorp toen ik ineens twee bruine armpjes om mijn benen voelde glijden. Hij was aan komen hollen toen hij ons zag en rende spontaan naar ons toe. Ach het ventje……..
En vanmiddag kreeg ik de eerste schaterlach alweer. Dus de situatie is bijna als vanouds. Het verschil is dat hij nu in appartement 9 woont, met kindjes die ik nog niet ken, 2 op het oog hele lieve tantes en zijn moeder is de hele dag bij hem. Johan heeft haar van school gehaald en haar opdracht gegeven bij haar zoon te blijven. Ze woont nu in het appartement en zorgt de hele dag voor haar zoon. Mickael ziet er niet slecht uit. Ik vind hem nog wat vaal en pipsig, maar ben niet ontevreden. Donderdag komt dokter Natalie, dan zullen we eens vragen hoe zij zijn gesteldheid inschat.

We hebben dit keer een luxe verblijfssituatie, omdat we in het appartement naast Johan mogen logeren. Samen met Naomie (jonge francaise) ondervinden we de luxe van airco en een warme douche. Wederom niets te klagen dus……….

Vandaag hebben we de eerste hand gelegd aan ons project: de (financiële) adoptie van de kinderen uit dit dorp administreren. Er zijn momenteel 130 kinderen. Al deze kinderen worden door sponsoren uit Nederland onderhouden. Omdat er veel wisselingen zijn geweest de afgelopen maanden en er te veel ander werk was wat urgent bleek, leed de administratie hier nogal onder. We willen een manier opzetten die het voor Johan mogelijk maakt om de administratie eenvoudig bij te houden zonder dat het hem veel tijd kost. En dan ook op een manier waarbij alle gegevens in één database bij elkaar, consistent bijgewerkt en gemakkelijk terug te vinden is. De eerste dossiers zijn gelicht en het plan van aanpak ligt klaar.

Dat het nog steeds een onvoorspelbaar en rampzalig land is blijkt ook nu weer. Vandaag kwamen de eerste berichten binnen over een opleving van de cholera en 10 slachtoffers die zijn gevallen door modderstromen. Het heeft hier de afgelopen week pijpenstelen geregend en de bakken die uit de lucht kwamen veroorzaken veel ellende en wateroverlast in dit toch al kwetsbare land.

Maar we hebben ook plezier. Vanavond was ons eerste kleine feestje. 2 Vrijwilligers van JP bouw, Peter en Rini vliegen morgen na 9 weken zwoegen, naar NL terug. Samen met Gert Jan, alle mannen van ABB bouw en een ploeg Haitianen, hebben ze een geweldige prestatie neergezet (zie ook http://www.abbbouwvoorhaiti.nl ) Ik wist niet wat ik zag toen we gisteren aankwamen. Er staan een aantal enorme aardbeving proof schoolgebouwen en een riante Kerk. De komende weken wordt hier de laatste hand aan gelegd zodat ze in augustus klaar zijn om geopend te worden. Het is echt prachtig en heel professioneel geworden. De school zal ruimte bieden aan 500 !!! kinderen. Wat een mega project! Petje af voor al dat zwoeg en zweetwerk in een temperatuur van 35-40°C. En het is echt fantastisch geworden. Dus ook deze (bijna, Ronald blijft nog even) laatste hardwerkende bouwvakkers hadden een afscheidsfeestje dik verdiend! En als er in dit verhaal wat taal of spelfouten zitten geef ik de schuld aan de drank….;-)

De kop is eraf zal ik maar zeggen. En ik voel me heel snel thuis en in mijn element. André voegt ook gemakkelijk in het geheel in. Het is heerlijk om dit samen te doen. Nu kan hij het met eigen ogen, vanuit zijn eigen ervaring meemaken wat Haïti kan doen.

Een goed begin is het halve werk, dus dit beloofd een mooie twee weken te worden.

Tot snel, warme groet Andre en Pien

Posted juni 9, 2011 by Pien in Uncategorized

Stokje overdragen   3 comments

Na ruim 4 maanden radio stilte kom ik eindelijk weer in de lucht……. Ik moest helemaal nadenken hoe ik mijn blog ook al weer bij kon werken. Maar eenmaal bezig wijst het zich vanzelf.

Waarom weer online……eigenlijk omdat ik de draad min of meer op ga pakken. Misschien in aangepaste vorm, maar ik ga terug! Of eigenlijk.. WE …gaan terug. Want ik ga dit keer samen met Andre!!!!! En daar ben ik zooooooooooo blij om.  Terugkeren na zo’n intensieve ervaring is er één, maar alle herrinneringen achterlatend en die maar mondjes maat echt kunnen delen, is best lastig kan ik je verzekeren. Tuurlijk er zijn foto’s en verhalen maar het blijft één dimentionaal.  Nu Andre mee terug gaat kan hij zelf zien, ruiken, proeven en 3 dimentionaal ervaren wat Haiti met je doet.

We gaan met een opdracht. Johan heeft in het kinderdorp 2 nieuwe appartementen geopend en de opgenomen (wees) kinderen moeten worden geregistreerd. Zodra de administratie op orde is kunnen de kinderen financieel gesponsord worden. Een mooi klusje voor ons leek me….

Ter voorbereiding leer ik dit keer een beetje Creools!!! Mijn neef Alex heeft me een cd gegeven met Creoolse lessen. Zal ik dan toch een talenknobbel hebben? Tenminste ontwikkel ik een mini knopje…best knap toch?  Mijn doel is om in de periode dat we daar zijn, gemakkelijker met de mensen daar te kunnen communiceren. En wie weet, zelfs met Mickael……..

Ik mis Mickael vreselijk. Een vriend van me noemde het laatst een soort liefdesverdriet…en zo voelt het ook. Het is moeilijk loslaten, zeker omdat de berichten over zijn gezondheid, niet altijd positief waren. Gertjan die al die tijd nog in Haiti zit stuurt geregeld berichtjes en foto’s. Maar het gaat momenteel niet zo goed met mijn kleine ventje. De diarrhee en het spugen zijn weer aan de orde van de dag en hij is opnieuw afgevallen. En uitgaande van de statistieken dat 63% van de kinderen in Haiti beneden de 5 jaar overlijdt, dan neemt mijn zorg begrijpelijkerwijs enorm toe…. 

Gertjan is bezig met zijn laatste loodjes, nog een kleine week en dan zit zijn half jaar Haiti erop. Met zijn vertrek verlies ik een brug, een soort lifeline naar Haiti en met name naar Mickael.  Als Andre en ik in juni teruggaan weet ik niet goed hoe ik op het weerzien zal reageren. Wat is er veranderd. Hoe is het met de huizenbouw, staan de school en de kerk alweer. Zal Mickael me nog kennen? Is het contact weer snel hersteld? Hoe zal het tussen Andre en Micka lopen? Veel vragen en nog geen antwoorden.

Wat ik wel weet is hoe het hier in Nederland loopt. Achter de schermen is er van alles gebeurd. De Stichting Richard en Rowena (Laat weeskinderen kind wezen) heb ik in contact gebracht met St Hart voor Haiti. En er is gekozen het weeshuis FEDVA te gaan steunen. Dit is het weeshuis waar ik de laatste week van mijn verblijf in Haiti een bezoek heb gebracht. Johan zorgt vanuit Hart voor Haiti voor de coordinatie en uitvoering van projecten aan dit weeshuis. In de samenwerking met R&R gaan we nu afspraken maken over mijn rol en bijdrage hierbij.

Tevens hebben we het ‘Psychiatrisch borden project’ wat heel succesvol startte. Maar de donatie van geld hiervoor lijkt even stil te liggen. We beraden ons nu op het aanzwengelen van nieuwe bronnen.

Bij het Jan Arentsz (Christelijke Scholengemeenschap in Alkmaar) zit ik (lees Hart voor Haiti) samen met Willem Verkuil in de ‘race’ om gekozen te worden tot donatie project. Het Jan Arentsz bestaat dit jaar 60 jaar en er wordt een sponsorloop georganiseerd. Wij hebben natuurlijk alles in het werk gesteld om ze ervan te overtuigen dat de opbrengsten het beste naar de Stichting Hart voor Haiti kan gaan. Willem is docent aardrijkskunde bij het JA en heeft me gevraagd of ik in mei op school wil komen vertellen over Haiti. Ooit, lang lang geleden…;-) was ik zelf een ijverige leerling op het Jan Arentsz, dus graag natuurlijk!

Het meest recent, is de actie voor Koninginnedag komend jaar. Zoals velen van jullie weten is ons huis op Koninginnenacht/dag altijd een soort zoete inval. Een af en aanlopen van vrienden, familie, kennissen en ook onbekenden die een gezellig avondje bij ons komen doorbrengen al kijkend naar de langslopende koopjes jagers. Dit jaar organiseren we een ludieke actie om geld in te zamelen voor Haiti.

Peter Klerkx en Andre zullen als ‘Haitiaan’ zich ‘bloot geven voor Haiti’. Hiermee mensen verleidend om een foto van zichzelf te laten maken voor minimaal 2,5 euro. Op die foto staat de tekst ‘ IK doe het voor Haiti’. Zelfs voor de kinderen is een attractie; Demi (dochter van Peter en Patricia) heeft eigenhandig een stand ontworpen om te kunnen ‘touwtjetrekken’. Hoe creatief en planmatig voor een kind van 12!! En dit alles voor het goede doel. Het gaat natuurlijk vooral om veel lol en leut maar al het geld wat we verzamelen nemen we in juni mee, in de wetenschap dat we daar weer heel mooie dingen mee kunnen doen. Dus ben je in de buurt, kom naar de Heul en DOE HET VOOR HAITI !!!

Tot Koninginnedag??!! Warme groet Pien

Posted april 26, 2011 by Pien in Uncategorized